Eğitimi kendini keşfetme, geliştirme ve mutlu olma sanatıdır ama biz tam tersini yapıyoruz. Eğitim kademeleri yükseldikçe içimize kapanıyor, kendimizi değersiz hissediyor, yaşamaya heyecanımızı ve özgüvenimizi kaybediyoruz. En acısı da bu yangını söndürmek için değil daha da alevlendirmek için her türlü fedakarlığa katlanıyoruz!
Çocuklarımızın gözlerimizin önünde mum gibi eridiğini görüyor ve kahroluyoruz. Tıpkı mumun yok olan ışığı gibi onların gözlerindeki fer, yüzlerindeki gülücük, yüreklerindeki heyecan da yok olup gidiyor.
Adeta deneme tahtasına ve deney canlılarına döndüler. Üzerlerinde sürekli yeni projeler deneniyor.
Akıl bilim, bilim ve hatta yapay zeka çağı’nda, tıpkı ilk çağlarda olduğu gibi deneme/yanılma yöntemi ile doğru olanı bulmaya çalışıyoruz.
İktidarlar değişmese bile Bakan değiştikçe her şeye sil baştan yeniden başlıyoruz. En traji komik olanı ise en sık el değiştiren Bakanlığın Milli Eğitim olması!
Ne bağlayıcı bir devlet politikamız var ne de hükümet programımız.
Kâğıt üzerinde var olduğunu söyleyen çok çıkacaktır. Zaten biz de yok demiyoruz, “bağlayıcı” yani uygulanabilir olan yok diyoruz.
Yasalarda, yönetmeliklerde ve hükümet programlarında hep “araştıran soran sorgulayan, kendini keşfeden, geliştiren, sadece akademik anlamda değil sosyal anlamda da mutlu öğrencilerden” söz ediliyor.
Peki bunu ne kadar gerçekleştirebiliyoruz?
Sınav ve proje odaklı eğitim modellerinin çocuklarımızı, velilerimizi ve öğretmenlerimizi getirdiği nokta ortada:
Mutsuzlar hem de çok mutsuzlar…
Dünyanın en güçlü mutluluk kaynağından biri olan “öğrenme” konusu bizim için artık eziyetin diğer adı oldu.
Böylesine bir algı elbette bir günde, bir yılda gerçekleşmedi. Neredeyse yarım asırdır öğrenmenin değil sınavlarla çocuklarımızı değersizleştirmenin dozunu milim milim artırarak bugünlere kadar geldik.
Eğitim sistemlerin ülkelerin, milletlerin aynasıdır!
Eğer bugün agresifsek, üretimden uzaklaştıysak, çok konuşup az dinliyorsak, paylaşan değil bencilsek, sevgiyle değil kin ve öfkeyle besleniyorsak, sanattan, spordan, sosyallikten her geçen gün biraz daha uzaklaşıyorsak, senden ya da benden bir şey olmaz noktasına geldiysek, eğitim sistemine ve ve çocuklarımızı getirdiği bu noktada yaşananlara bir de bu çerçeveden bir göz atmanız yeter de artar.
Herhangi bir ard niyet mi söz konusu mu? Kesinlikle hayır!
. Sınavlara karşıyız ama çocuklarımızın başarılı olması için eleştirdiğimiz ne varsa hepsini bizler de yapıyoruz.
. Çocuklarımızın ve ülkemizin geleceği için eğitimin önemine inanmayanımız yok gibi ama öncelikler belirlenirken eğitim ilk 5’e, çoğu zaman ilk 10’a bile girmiyor.
. Devlet ve aile bütçesinden en büyük payı, zamanı, ek kaynakları eğitime ayırıyoruz ama sonuçlarını asla denetlemiyoruz, verilen eğitim ile hayatın gerçeklerinin ne kadar örtüştüğünü hiç sorulamıyoruz…
Eğitimde fabrika ayarlarına dönmenin zamanı hala gelmedi mi?
. Modern Türkiye Cumhuriyetini o eğitim sistemiyle inşa etmedik mi?
. Çocuklarımız bugün dünden daha mı mutlu, geleceğe daha güvenle mi bakıyor, özgüvenleri de daha mı yüksek?..
Ne olur eğitimi biraz daha ciddiye alalım, kafa yoralım, gündemimizin ilk üç maddesinden biri haline getirelim.
Ülkemizin gündemi bu olursa, emin olun siyasetin ve devletin gündemi de bu olacaktır!..

