Mesleki eğitim hemen her konuda çok önemli ama en çok da yaşam kalitesi için çok önemli. Herhangi bir konuda herhangi bir ustaya işi düşüp de memnun olanınız var mı? Duran saat misali elbette arada çok iyileri de çıkıyor ama ne kadar? Keşke çok daha fazla olsalar.
Mesleki eğitim hakkıyla yapıldığında başta o eğitimi alanlar olmak üzere herkesi mutlu eder ama nedense bunu bir türlü göremiyoruz.
Dünyanın hiçbir yerinde herkes üniversite bitirip doktor, mühendis, öğretmen, yargıç ya da mimar olmak istemiyor. Ama biz hala ısrarla okula başlayan her öğrenciyi üniversite önüne yığıp, onunla da yetinmeyip puanları dibinde dibine indirerek onları üniversiteye alıp mezun etmeye çalışıyoruz. Çoğunu da mezun ediyoruz.
Peki ya iş, kalite, memnuniyet, mesleki yetkinlik?
Ara ki bulasanız..
Bahar geliyor, doğa uyanıyor, bitkiler de insanlar gibi bakım istiyor.
Peki bunu kim yapacak?
Ziraat mühendisleri mi, ziraat teknisyenleri mi, usta çırak yöntemiyle babadan oğula geçen eski usul yöntemle becerilerini sanata dönüştürenler mi?
Arasanız da onlardan artık kalmadı.
Ziraat mühendislerinin çoğu, biz mühendisiz bu işlerle uğraşmayız modunda, ziraat teknisyenlerini ara ki bulasınız, bulsanız da zirai bakımı gönülden iş edineni ya da ihtiyacınız olan ağacı budayacak olanı zor bulursunuz.
Eskiden her köyün, her ağacın budayıcıları vardı. Köylerle birlikte onlarda yok oldu ama bağlar, bahçeler hala duruyor ve bakılsızlıktan yok olma noktasına geldiler…
Tanımlanmış ve eğitimi yapılan meslek çeşitliliği gelişmiş ülkelerde hele ki sanayi, teknoloji ve bilişimin zirvesinde olmalarına rağmen kendilerini öncelikli bir tarım ülkesi olarak gören ülkelerde bu sayı 20 bine kadar çıkıyor.
Ve bu işi yapanların hepsi de yaptıkları işe gönülden sevdalı, iyi hizmet veriyorlar, iyi kazanıyorlar ve fazlasıyla mutlular.
Peki biz niye bunu başaramıyoruz?..
