Mezuniyet törenleri her yıl olduğu gibi bu yıl da çok renkli geçiyor. Heyecan, coşku, gurur, vedalaşma, iç dökme, sevinç çığlıkları, protesto ıslıkları, sırt dönmeler, duvar yazıları, hüzün ve en önemlisi de ömür boyu unutulmayacak anılar ve dostluklar. Ne ararsanız vardı.
Yasaklamaya kalkanlar, kep fırlatmayı, baloları yasaklayanlar, mezunların sesini kısmaya çalışanlar hep vardı. Yine oldu.
Mezuniyet törenleri, mezuniyet baloları yıllardır dirsek çürüten gençlerin en büyük hakkıdır.
Askerlikte terhis, iş hayatında emeklilik, tarlada hasat şenliği ne ise okullarda da mezuniyet odur.
Bu gururu, bu onuru, bu heyecanı, mezunlara da ailelerine de çok görmeyelim!
Dozunda olsun ama mutlaka olsun…
Mezuniyet baloları ile mezuniyet törenlerini birbirinden ayırt etmek gerekir.
Mezuniyet törenleri okulda, bolalar dışarıda yapılır.
Her ikisini mütevazi koşullarda kutlayanlar da yok değil. Herkese kesesine göre hareket ediyor. Doğru olan da budur.
Balolar için üzerinde uzun uzadıya konuşulabilinir ama mezuniyet törenleri mutlaka yapılmalı. Çok mütevazı koşullarda bile unutulmayacak çok duygusal anılar yaşanabilir!..
İlk kayıtlarda çok sevinirsiniz ama mezuniyette sevincin yanında hep bir de burukluk vardır.
Kimi arkadaşlarından, öğretmenlerinden koptuğu için üzülür kimi de iyi bir liseye, üniversiteye giremeyeceğim diye ya da iş bulamayacağım endişesiyle mezuniyet sevincini bile doyasıya yaşayamaz. Ama kim ne derse desin, mezuniyet coşkusu gibisi yok. Olduğun da artık çok fazla bir işe yaramasa da olmadığında diploma gibisi de yok!
Neden mi?
Her mezuniyet, özgürlüğe, yeni bir dünyaya ve yeni bir yaşama açılan bir yelkendir de ondan ...
Kep fırlatma
Mezuniyet törenleri bizde de giderek yaygınlaşmaya başladı.
Her ne kadar her okulda havaya fırlatılacak kep olmasa da eğlence, şamata hemen her yerde var.
Kimi törenler çok mütevazı kimi ise sanki bir film galası gibi.
eskiden eleştirilirdi, şimdi “Siz önce NATO törenlerine bakın” deniliyor!
Ekonomik sıkıntıların sıkça konuşulduğu şu günlerde, her kurum gibi öğretim kurumlarımızın da bu konuda daha dikkatli, özenli ve sade olmaları beklenir.
Rol model olarak herkese de örnek olmalılar.
Öğrenciler, sınavlar, ödevler olmadığında okulu bir başka seviyorlar.
Onlara bu coşkuyu da yaşatmalıyız ki okullarına karşı aidiyet hisleri daha da artsın…
Aidiyet için..
Okulları öğrencilere sevdirmek için böylesi günlerin sayısını azaltmak yerine daha da artırmak gerekiyor.
Örneğin yılda birkaç kez benzeri kutlamalar yapılabilir, birkaç hafta da etkinliklere ayrılabilir.
Aslında bu bir kayıp değil, kazanç olur. Çünkü müthiş moral dopingi ve dayanışma sağlanıyor. Artılar, eksiler görülüyor.
Abartıya kaçmayan bahar şenlikleri her dönemde yoğun ilgi gördü. Tıpkı bilim ve sanat şenlikleri gibi. Onlara bunu çok görmeyelim.
Velilerimiz özellikle dar gelirli olanlar haklı olarak ceplerinin derdinde.
MEB’in zaman zaman törenlere sınır getirmesi biraz da bu yüzden ama ille de şatafatlı olması gerekmez. Önemli olan törenlerde giyilenler, yenilenler değil o törenlerin ruhu!..
Öğrenciler mezuniyet keyfi yaşamaya hazırlanırken, “Hayır yapamazsınız” tavrı bugüne kadar öğrencilerin aileden ve okuldan soğumasının, daha da uzaklaşmasının ötesinde bir işe yaramadı, yaramıyor da!
Her şeye karşı çıkmak yerine, makul çözümlerde buluşarak, öğrencilerinin keyifli duygularla okullarını anımsamalarına, anı biriktirmelerine olanak sağlamalılar. Mezuniyetler gibi kaynaşmayı artırmak ve pekiştirmek için okula başlama törenleri de yapılmalı ve bu da öğrencilere çok görülmemelidir.
Hâlâ, “Ne gereği var canım, biz törenle başlayıp, törenle mi mezun olduk, çocukların kafalarını karıştırmanın hiç bir âlemi yok!” diyenler varsa pes doğrusu...
Hababam Sınıfı mezuniyet törenlerini hatırlayın, ne kadar sade, ne kadar duygusal ve en önemlisi de ne kadar coşkuluydu.
Mezuniyeti kaçırdıysanız, açılışta keyifli bir başlangıç neden olmasın…
Bu kadarını da çocuklarımıza çok görmeliyim…
