Liseye giriş sınavları bitti; ama etkisi belki de ömür boyu sürecek rahatsızlıkları da beraberinde getiriyor. O yaştaki çocukların üzerindeki başarma hırsı, (gerek içten gelen, gerekse anne babalardan, öğretmenlerden gelen) o kadar büyük ki anksiyete, panik atak vb. bir sürü kalıcı hasarlar bırakıyor. Çocukları hastalıklarla boğuşan veliler ise sanki bu süreçte hiç kabahatleri yokmuş gibi, sağlıklı olsunlar da gittikleri okul önemli değil diyorlar; ama bunu sınav öncesinde çocuklara sevgi ve güven duygusunu göstermeleri gerekirken demeleri gerekmiyor mu? İş işten geçtikten sonra pek para etmiyor. Helikopter anne ve babalar tarafından, helikopterden sınav cehennemine paraşütsüz atılan çocuklar, sınav sonrasında bir de kafayı toparlamakla uğraşıyorlar. Kendi olmak istedikleri; ama olamadıkları şeyleri çocuklarından istedikleri için çocuklarına taşımayacakları yükleri yüklüyorlar. Anne babalar, şimdiki aklım olsa çok çalışıp daha iyi yerlere gelirdim, düşüncesinin çocuklarında da otomatik olarak olmasını istiyorlar. Maalesef bu da pek mümkün olmuyor.
Çocuklar, o kadar baskı görüyor ki, bunun acısını lisenin ilk yılında, özellikle hazırlık görüyorlarsa, o yılı yatarak geçirerek çıkarıyorlar. Halbuki normal bir süreçten geçmiş olsalar, o yılı çok daha verimli geçirebilirler.
Anne babaları yerin dibine batırmış gibi olduk; ama bunda en büyük sorumluluk, tabii ki eğitim sistemimizde. Dünyada eğitim sisteminin çok güzel örnekleri var. Bir kurul kurulup bize en uygun sistemi alıp, onu kendimize uyarlamakla bu sorunu çözebiliriz. Yeter ki isteyelim. Yoksa her yıl, kayıp bir nesli daha hanemize işleyeceğiz.
